Zig

Programowanie systemowe w Zig opiera się na jawnej kontroli pamięci, prostym toolchainie i kompilacji bez ukrytych mechanizmów runtime. Na początku warto sprawdzić instalację kompilatora, konfigurację IDE, działanie debuggera oraz strukturę projektu z użyciem zig build i pliku build.zig.zon. Przykładem dobrego startu jest przygotowanie małego narzędzia CLI z modułami, testem i konfiguracją budowania na więcej niż jedną platformę. Ten temat przerabiamy praktycznie na szkoleniu: Programowanie w języku Zig.

Zarządzanie pamięcią w Zig wymaga jawnego wyboru alokatora oraz świadomego rozdzielenia danych tworzonych na stosie i stercie. W praktyce trzeba sprawdzić czas życia obiektów, sposób zwalniania zasobów, ryzyko wycieków oraz dopasowanie allocatora, takiego jak arena_allocator, general_purpose_allocator albo fixed_buffer_allocator, do charakteru obciążenia. Przykładowo arena_allocator sprawdza się przy krótkim cyklu życia wielu obiektów, a testing_allocator pomaga wykrywać błędy pamięci podczas testów. Jeśli chcesz przećwiczyć to krok po kroku, zobacz: Programowanie w języku Zig.

Obsługa błędów w Zig wykorzystuje jawny model error types oraz error unions zamiast wyjątków ukrywających przepływ sterowania. W kodzie warto sprawdzić, gdzie należy propagować błąd przez try, gdzie przechwycić go przez catch i jak opisać własne typy błędów dla operacji I/O, pamięci lub integracji z systemem. Przykładem jest funkcja otwierająca plik, która zwraca błąd dostępu albo brak zasobu, a kod wywołujący podejmuje decyzję o logowaniu, ponowieniu operacji lub zakończeniu działania. To jedno z zagadnień omawianych podczas szkolenia: Programowanie w języku Zig.

Integracja Zig z C polega na wywoływaniu kodu natywnego i korzystaniu z bibliotek systemowych przy zachowaniu zgodności typów, ABI oraz modelu pamięci. Przed połączeniem komponentów trzeba sprawdzić deklaracje funkcji, reprezentację struktur, sposób przekazywania wskaźników oraz odpowiedzialność za alokację i zwalnianie pamięci po obu stronach interfejsu. Typowym przykładem jest użycie biblioteki C do operacji systemowych lub I/O, gdzie Zig pełni rolę warstwy aplikacyjnej i kontroluje obsługę błędów. Wersję warsztatową (z konfiguracją i przykładami) znajdziesz w programie szkolenia: Programowanie w języku Zig.

Testowanie w Zig obejmuje testy jednostkowe, testy integracyjne i doctesty uruchamiane w ramach standardowego workflow kompilacji. Warto sprawdzić pokrycie kluczowych ścieżek błędów, poprawność operacji na slice"ach i wskaźnikach, a także zachowanie kodu przy kontrolowanych alokacjach z użyciem testing_allocator. Przykładem jest test funkcji parsującej dane wejściowe, który weryfikuje zarówno poprawny wynik, jak i reakcję na nieprawidłowy format oraz brak pamięci. Dokładnie ten zestaw narzędzi i workflow ćwiczymy podczas szkolenia: Programowanie w języku Zig.

Budowanie narzędzi CLI w Zig obejmuje obsługę argumentów wiersza poleceń, pracę ze zmiennymi środowiskowymi, operacje na plikach oraz kompilację na różne systemy. Przy wdrażaniu takiego projektu warto sprawdzić strukturę modułów, konfigurację zig build, zależności pakietów i docelowe targety dla cross-compilation. Przykładem jest aplikacja konsolowa analizująca pliki wejściowe, uruchamiana lokalnie na Linuxie i budowana dodatkowo dla Windows oraz macOS z jednego procesu build. Ten temat przerabiamy praktycznie na szkoleniu: Programowanie w języku Zig.